Mijn visie op olifanten toerisme

Graag wil ik je uitleg geven over mijn visie op het olifanten toerisme in Thailand. Mijn visie is tot stand gekomen door mijn eigen ervaringen van de afgelopen 7 jaar. Het is geen vaststaande visie, de toeristen industrie is volop in beweging en gaandeweg, hoe meer ik leer en ervaar, verandert ook mijn kijk op hoe olifanten worden ingezet binnen het toerisme. Mijn visie is dus ook volop in beweging. Ik probeer hierbij zo veel mogelijk respect en rekening te houden met de Thaise cultuur.

Normen en waarden
Het is goed om te weten dat de normen en waarden ten aanzien van dieren in Thailand anders zijn dan in Nederland. Je kunt het niet met elkaar vergelijken. Binnen het Thaise Boeddhisme hebben lijden en de dood bijvoorbeeld een andere betekenis dan wij dat kennen. Het Boeddhisme leert je ook om niet in te grijpen in het karma van een ander. Dit kan een mens, maar ook een dier zijn. Doden om lijden te voorkomen is niet-geaccepteerd, je zal daarom euthanasie bij dieren die lijden niet snel zien in Thailand.

Reservaten
Er zijn in Thailand weinig goede reservaten. Een goed reservaat is naar mijn mening een beschermde plek waar dieren in zo veel mogelijk vrijheid leven en waar conservatie voorop staat. Het belang van het dier (autonomie, welzijn, intrinsieke behoeftes) is belangrijker dan het belang van de eigenaar en de toerist (geld verdienen, olifanten willen wassen, aanraken etc). Reservaten horen als doel te hebben om olifanten die niet zonder verzorging kunnen te verzorgen, olifanten die zonder verzorging kunnen semi-wild en met zo weinig mogelijk menselijk contact te laten leven, en geschikte gezonde olifanten in de toekomst in omheinde beschermde natuurgebieden hun eigen gang te laten gaan (wat een enorme uitdaging en wellicht niet mogelijk is, maar we moeten blijven hopen en dromen toch?).

IMG_3418 Sri Nuan observeren in het Elephant Nature Park

Ook in reservaten zijn er vaak olifanten die gewassen of gevoerd mogen worden. Dit zijn olifanten die zelf deze behoefte hebben, die (wellicht door hun verleden) een drang hebben om bij mensen te willen zijn. Zij worden hier niet tot gedwongen en zij worden niet beperkt in de keuze die zij willen maken. Wil de olifant bijvoorbeeld weglopen tijdens het wassen in de rivier dan is dat mogelijk. In veel kampen is dit echter niet mogelijk. Dan zitten er toeristen op de rug van een olifant waardoor hij alleen maar stil in het water kan staan.

In principe keur ik geen enkele vorm van olifanten toerisme goed waarbij het dier beperkt wordt in zijn vrijheid om zo de mens te kunnen dienen. Ik steun alleen de reservaten waar olifanten in gevangenschap de kans krijgen om zo vrij mogelijk te leven. De olifanten die hier leven kunnen namelijk (om verschillende redenen) niet terug naar het wild en leven in de reservaten zo natuurlijk mogelijk met respect voor hun eigen specifieke behoeftes.
Het geld dat verdiend wordt door de reservaten, wordt volledig gebruikt voor de zorg van de dieren die in het reservaat of project leven, of voor dieren buiten het project die de hulp hard nodig hebben. Het doel is niet om een winstgevend bedrijf te zijn voor eigen behoeftes. Het doel is om olifanten in gevangenschap een waardig leven te geven.
Er zijn echter weinig reservaten die volgens dit principe werken.

Tegenwoordig zijn er steeds meer kampen die zich reservaat noemen of kampen waar je bijvoorbeeld ”Mahout for a day” kunt zijn. Dit klinkt prachtig, maar is het voor de dieren vaak niet. Deze kampen hebben elke dag een vaste routine, een vast schema waaraan de olifant moet voldoen zodat jij, de bezoeker, de olifant kan aanraken, wassen en voeren. Zeven dagen per week. Elke dag opnieuw. En elke keer andere mensen. Hoe stressvol is dat?
Deze vorm van toerisme, waarbij de olifant een vaststaand dagschema moet volgen, is in mijn ogen nog steeds een vorm van vermaak; de interactie tussen jou en het dier wordt bepaald door het kamp. De olifant is niet volledig vrij om te doen wat hij wil. Hij wordt bijvoorbeeld beperkt in het water omdat er mensen op zijn rug zitten of omdat er 10 mensen om hem heen staan die hem ”wassen”. Dit noem ik voor het gemak olifantvriendelijk toerisme. Ik steun dit niet, maar besef dat het beter is dan een trekkingskamp en dat andere alternatieven niet altijd makkelijk voor handen zijn mocht je per se olifanten willen zien. Goed om te weten dat er binnen deze vorm van toerisme ook weer variatie is. Zo is het ene kamp echt beter dan het andere kamp.

Het populaire Elephant Hills in Zuid Thailand valt mijn inziens onder olifantvriendelijk toerisme en niet onder een reservaat. Dat geldt ook voor Elephantstay Experience in Ayutthaya. En zo zijn er velen.

IMG_1032

 

Deze foto heb ik genomen in een ”reservaat”. Op het moment dat de olifant het water in mocht, mochten bezoekers op haar rug en zelfs op haar slurf zitten. De olifant is hierdoor niet alleen beperkt in haar bewegingsvrijheid, maar er wordt ook geen respect voor haar getoond op het moment dat toegelaten wordt dat ze als ”speeltoestel” mag worden gebruikt. Dit is geen conservatie of in het belang van het dier, maar een vorm van vermaak voor de toerist.

 

 

 

 

”Het doel van een reservaat moet zijn om olifanten in gevangenschap
een zo waardig mogelijk bestaan te geven.”
-Marleen-